Al riscar, el gallu da l'aniciu'l nueu día. L'aldega entama a llevantase.
Marina tien de catar les vaques, – hai que dar de xintar a Tolivia – ye una vaca testerona, pero ye la que me da más llechi – respinga la rapaza , riegar el güertu, dir a la gueta l'agua pal ganau na fonte qu'hai na viesca de ribera. qu'hai nel fondu'l valle, ...

Ente pasu y pasu, aparase un ratin, p'agúeyar l'horizonte. Vensen les cases, los “ mamotretos “, el fumu ENSIDESA ( agora Arcelor ), al fondu la Ría d'Avilés. Tornase pa vislumbrar estí prestosu valle , ente cumal y cumal, col regatu pola so fondura, fasta Overo, pa finar nel Albares, fasta onde enantes alcanzase la nuesa vista. Verdes praos, prestosa brisa nel so rostru.

El pueblu, o comu lo llamen nel nomenclator, l'aldega tien la so singularida. Al fondu la casa natal, ceo la so entrada pon , como se facía enantes, una placa cola so aseguradora y l'añu 1842, - de xuru que tien abondos más, como los sos horros xunios por un corredor, esto si que ye singularidá, y non la casa d'alcuentros - , dicía pa si mesma.. Les dos paneres qu'hai nes estremos del mesmu, son dafechamente prestoses. Un d'elles ta reformá, pero qu'iba a facer el paisanu si caiase p'abaxo, y nun teníen quien los sofitara, aun asina, consérvase la so cadarma fondamental. La otra , con solo la so presencia nel entornu, faenla divisable dende El Palaciu, fasta si m'apures , vela dalgun llargu d'Overo o Santa Cruz.

Al fondu de l'otru cumal, agüeyase la caleya que va dende La Estrá, fasta La Presa. Tolos díes abondes persones del conceyu paseen perhí, otros van dando galmiaes pela caleya, - comu pueen galguiar tanto esa xenté, si soi yo , arrevientu nun res – falaba Marina cola cara ya collorau, solu de pescancialo.

Gúei, picaron na puerte, unes persones. Vienen antroxaos d'executivos o daque asina, entruganme que tengo de dirme, que esta fastera ye una prioridá la so intervención, que van faer un campu golf, y unos xalés, que amás son de necesidá social

¿ unos xales, un campu de golf, yo y les retruque ¿ que ye, que nun hai un campu de golf , paezme que pa Llanera, a 15 minutos d'equí, garrando la vieya per Cancienes, xales necesidá social, pa que ¿, y que va pasar cola fonte, cola mio casa natal, colos horros, con Tolivia, cola mio tierrina, coles mios vistas, cola mio tranquilida, con mi pueblu, con mio.

Ellos me dicin que nun ye'l so asuntu, qu'ellos solu tan pa facer el so trabayu, que torne l'arrancadera, y que cole d'ellí.

Y yo-vos entrugo ¿ que vos paecería si dalgun díi escaecieramos el nuesu pasau, les nueses costumes , que sedriamos ensin remembrar los nuesos raigaños, ensin curiar la nuesa hestoría, baltiando patrimoniu, nomes, arquiteutura, formes de vida, la esistencia d'un pueblu, que nos diría Martín Pelaez de Trullés, qu'alla pol añu 1266 aparez nunos documentos hestoricos d'un aforamientu, o tovía peor, de los sos pobladores nunos yacimientos arqueoloxicos alcontraos equí mesmo ( un canto del Paleolítico inferior, ente otros ), con una hestoría propia, con un toponimo con mas raigaño, que'l propio nome del conceyu onde ta situau, y sobre too cola forma de vida d'unes persones , qu'un díi ehí vivieron, xorrecierón, esnalaron y sentieronse parte d'una mesma pallabra, Truyés.

Xosé Xicu Mata – Coordinador D'Andecha Astur de Corvera.