“O CENTRO DO MUNDO”

 (Presentado no Diario El Progreso con motivo do 25 aniversario das Festas de Primavera no ano 2001 )

Os que nos criamos cun avó  con memoria temos moito que contar .

O  meu  era o Domingo , cun avó  así podo contar , lembrar  e relembrar  historias  vellas  desde    o  lume das lareiras .El naceu no ano seis , eu no  setenta e seis

No meu despertar ó mundo  , unha noite  de primavera   arrolado no colo de meu  pai , me sinalou unha luz branca  desde a ventana da cociña , na lonxanía  entre a espesura dos carballos do campo da feira , aquela luz despertaba a curiosidade  dun neno que ven a un mundo novo :son as  “Feiras Novas “, me dixo Papá  con cariño.

As Feiras da Primavera , elas  e mais eu cumprimos  as vodas de prata neste  mundo .

O xogo xa logo sendo neno entre os tratores de estrea , entre as segadoras con volante , entre aquela maquinaria en exposición  sobre unha alfombra verde , nun tempo no que os grilos cantarexan de noite .

As “Feiras Novas “(que así lles demos en chamar) fixéronme crer xa desde neno que o meu sitio era un sitio fermoso , grande ,onde a xente vén desde lonxe para velo , ós ollos dun neno    meirande  exposición  de  novidades   entre unha carballeira  fanlle crer  que o seu lugar é o centro do mundo.

 Nos días nos que o sol  empeza a picar  volvo ó recordo daqueles titulares de periodico  sobre o marmol da cociña, nos que meu avo saía na portada de “El Progreso” levando de ramal  aquela vaca escura á que sen sentido lle chamábamos Roxa , mentres na outra levaba  un trofeo .Cos anos os trofeos  das vacas foron  medrando  colocados sobre a cómoda de Francia , que  a mercara  Papa  en París ,cando aló estivera emigrado.,Ultimamente cando nos preguntábamos onde se poñerían máis trofeos( pois na de Francia xa non collían)  marcháronse as vacas , e con elas meu avó . Pero Deus sabe que estes trofeos seguirán nesta casa para sempre  e que os contos que foron del ahora son meus para dar testimonio de que o noso é un lugar grande , de que  o Campo da Feira do Páramo segue a ser  o” Centro do Mundo” .

Se eu puidese contar  por boca del , falaría daquelas feiras  antigas   cheas de  xente e mercadoías , de cegos tocando o violin  e vendendo  as súas recitacións , do “ Paseo “ no que  meus avós se coñeceron  .Contaría  cando veu  o primeiro vehículo  de motor que chegou ó Páramo ó que todos lle chamaban un” Cambrión” , que viñera  polos mobles  dun cura de San Martiño e do que se dicía que ia tirar á  súa volta coas pontes da Vacariza ou da Greimunde  e daquela xente que peregrinaba  hasta aquí para ver cousa nunca denantes vista , e tocalo como  ferro ardendo , con medo e curiosidade .

De cando na República  Otero Pedrayo  sobre un  estrado sostido por cubas de viño , deu  un dos seus primeiros discursos diante da  Casa do Zapateiro , e ainda lembro unha frase súa criticando ó clero -¡ que dirán  , se teñen unha lingua  que parecen aceiteiras ¡.

E un pouco máis arriba , diante  da  Casa de Taboada , dera outro discurso Casares  Quiroga. .

 Sorpréndase se lles digo que por riba destes carballos pasou o mesmísimo  Zeppelin Hindenburg (o Zeppelin nazi ,mais famoso da historia) no ano  trienta e seis ,que  ardería en chamas  ó ano seguinte na cidade de nova  Nova Jersey, traxedia só comparable  a do Titanic.

É  xa mais tarde  ó nacer eu ,  pasado  o maio do 68 de Paris  e a  crise do petroleo  do ano 73  nace  no  Páramo   da mao de Jesus Mendez  a “ Asociación de Amigos do Campo da Feira “ co principal  ánimo de defender unha carballeira  que daquelas se via ameazada  .

Cando  nos anos setenta  nace o primeiro movemento ecoloxista  no mundo chamado “Greenpeace “,( primeira acción contra os ensaios nucleares estadounidenses en Alaska) , e  xa  que  hoxe  o movemento ecoloxista  está tan en voga , teríamos que reivindicar con forza  para O Páramo ter o mérido de realizar   con éxito e  sen sabelo a  primeira  accíon  ecolóxica de España .

Reivindicar que os que somos de aquí , cremos con orguio , que  por riba  dos  Campos Eliseos ,  da torre Eiffel de   Paris  ou da torre de Pisa ,    humildes  como  aquel que naceu nun preseble  en Belén , temos por monumento unha simple carballeira ,símbolo de respeto á natura  que para nos  segue  a ser o” Centro do Mundo “ .