Chapitro XIX

 

La princeto acensis sur alta monto.  La unika monti quin lu konocis esis la tri mikra volkani di lua planeto, di qui somito esis tam alta kam la genui di la princeto. La extingita volkanon la princeto uzis kom tabureto. “De la somito di tam alta monto kam ta ipsa –lu dicis a su- me povos observar la tota planeto ed omna personi”... ma lu nur vidis petra pinti di monti.

 

 

- Bona matino ! –dicis hazarde la princeto.

- Bona matino !... Bona matino !... Bona matino !... –respondis la eko.

- Qua vu esas ? –dicis la princeto.

- Qua vu esas !... Qua vu esas !... Qua vu esas !... –respondis la eko.

- Esez mea amiki, me esas sola –dicis la princeto.

- Me esas sola... me esas sola... me esas sola... –respondis la eko.

- Quala stranja planeto ! –lore pensis la princeto-. Olu esas arida, pinta e salizita. E la personi ne havas imagineso, li simple repetas to quon onu dicas a li... En mea planeto me havis floro, ed olu sempre parolis unesme...