Chapitro XXVI

 

Apud la puteo esis ruinoza ed anciena petra muro. Kande la sequanta dio vespere me retrovenis de mea laboro, de fora disto me vidis la princeto sidanta sur la muro kun la gambi pendanta. Lu parolis, e dicis:

 

- Ka vu memoras to ? To ne esis exakte hike !

 

Ed altra voco respondis a lu, sendubite, pro ke lu respondis :

 

- Yes ! Yes ! Ja esas la dio, ma ta ne esas la loko...

 

Me duris marchar a la muro. Me vidis ed askoltis nulu. Tamen la princeto itere respondis :

 

- ...Yes, certe. Vu vidos ube komencas mea traci sur la sablo. Vu nur devas vartar me ibe. Me arivos tanokte.

 

Me esis distanta de la muro per duadek metri, e me ankore vidis nulo.

La princeto, pos silenco, dicis :

 

- Ka vu havas bona veneno ? Ka vu esas certa ke vu ne sufrigos a me multatempe ?

 

Me haltis, me sentis mea kordio opresita, ma me duris sen komprenar ulo.

 

- Nun forirez ! –dicis la princeto-. Me volas decensar de la muro.

 

 

Lore me regardis la infrajo di la muro e me vidis ulo. Instinte me saltis. Ibe esas, erektita a la princeto, flava serpento qua povas mortigar ulu en triadek sekundi. Me kureskis ad olu e me rapide serchis la revolvero en mea posho, ma pro ke olu askoltis la bruiso da me olu glitis lente adinfre sur la sablo quale mortonta aquo-sprico, e tale, lente, lu shovis su inter la stoni kun metala susuro.

Me arivis an la muro ye la instanto konvenanta por recevar en mea brakii mea princeto, qua esis tam blanka kam nivo.

 

- Ma quon me jus askoltis ? Ka nun vu anke parolas a la serpenti ?

 

Me destensis lua permananta orokolora kravatego, me humidigis lua tempori e me ofris aquo a lu. Me ne audacis pluse questionar ulo a lu. Lu regardis me grave e lu embracis mea kolo. Me sentis lua kordio qua pulsis same kam ta di uceleto vundita da mortiganta kuglo. E lu dicis a me:

 

- Me esas felica pro ke vu trovis to quo mankis a vua mashino. Nun vu povos retroirar adheme...

- Quale vu ton savas ?

 

Certe me venis por dicar a lu ke me sucesis pri la motororeparo, malgre ke ton me ne esperis.

Lu ne respondis mea questiono, ma lu dicis :

 

- Me anke retrovenas hodie a mea planeto...

 

Pose lu dicis kun melankolioza voco :

 

- Olu esas plu multe fore... to esas plu desfacila...

 

Me sentis ke ulo extraordinara eventis. Me forte embracis lu same kam me embracus infanteto e semblis a me ke lu glitis adinfre, ad abismo, sen povar retenar lu.

Lua regardo serioza perdesis a granda disto.

 

- Me posedas mutonyuno, olua buxo, ed anke la muzeloligilo...

 

E lu ridetis melankolioze.

Me vartis longatempe, e kande me sentis ke la varmeso itere eniris lu, me dicis:

 

- Vireto, vu pavoris...

 

Sendubite lu pavoris, ma lu ridis dolce.

 

 - Tanokte me pavoros pluse...

 

Itere me frostigeskis pro konciar to quo esas nekompensebla. Lore me komprenis ke me ne povus suportar ne plus audar lua rido. Por me lua rido esis quale fonteno en dezerto.

 

- Vireto, me itere volus audar vua rido...

 

Ma lu dicis a me :

 

- Tanokte, un yaro pasesis. Mea stelo esos exakte super la loko ube me falis erste un yaro ante nun.

- Vireto, ta afero pri la serpento, pri la rendevuo e pri la stelo, ka to ne esas simple deliro ?

 

Lu respondis nulo a me, ma lu dicis :

 

- Nulatempe onu vidas to quo esas maxim importanta.

- Certe...

- Same pri mea floro. Kande onu amas floro ed olu esas en stelo, lore esas tre agreabla kontemplar la cielo dum la nokto. Omna steli florifis.

- Certe.

- Forsan omno esas same kam la aquo quan vu donis a me, olqua esis muziko, forsan pro la pulio e la kordo. Ka vu memoras lo ? To esis tre dolca.

- Certe.

- Vu observos dum la nokto la steli, ma me ne povas montrar a vu ube esas mea stelo nam olu esas tre mikra. Plu bone tale. Mea stelo esos por vu irga stelo. Do vu prizos kontemplar omna steli, qui esos vua amiki. Pluse me donacos ulo a vu...

 

E lu unfoye pluse ridis

 

- Ha ! vireto, quante me prizas audar vua rido !

- Precize mea rido esas la donaco... olu esos same kam la aquo.

- Quon vu volas dicar ?

- La personi havas diferanta steli, oli ne esas la sama steli por omni. Por uli, ti qui voyajas, la steli esas lia guidanta. Por altri oli esas simple mikra lumi. Por altri, la ciencisti, oli esas problemi. Por mea negociisto oli esis oro. Ma nula ek ta steli parolas. Vu, tamen, havos steli diferanta, quale nulu havis oli.

- Quon vu volas dicar a me ?

- Kande vu observos la cielo dum la nokto e vu pensos ke me ridas sur ula stelo, lore omna steli semblos ridar por vu. Vu havos steli qui savas ridar !

 

E lu itere ridis.

 

- Kande vu konsolacesos, onu sempre trovas konsolaco, vu esos felica pro konocir me. Vu esos sempre mea amiko, e vu deziros ridar kun me. Ed ulafoye vu apertos vua fenestro nur pro plezuro... e vua amiki surprizesos pro vidar vu ridar a la cielo. Lore vu dicos a li : “Yes, la steli sempre ridigas me !” e li opinionos ke vu esas fola. E vu pensos ke me facis a vu mikra malajo.

 

E lu altrafoye ridis.

 

- Esos quale se me donacis a vu, vice steli, amaso de klosheti olqui savas ridar...

 

Ed itere lu ridis. Pose lu serioze dicis :

 

- Tanokte... ka vu savas ?... vu ne venez.

- Me ne abandonos vu.

- Me aspektos sentar doloro... me aspektos esar mortonta... esas tala. Vu ne venez vidar to nam olu ne valoras la peno.

- Me ne abandonos vu.

 

Ma la princeto esis desquieta.

 

- Ton me dicas a vu pro la serpento. Olu povas mordar vu... e me ne prizos to. La serpenti esas mala. Ulafoye oli povas mordar simple por domajar ulu.

- Me dicis ke me ne abandonos vu.

 

Me kredas ke lu kelke tranquiligis su kande me dicis :

 

- Certe la serpenti povas mordar, ma oli ne havas suficanta veneno por duesma mordo...

 

Tanokte me ne vidis la princeto marcheskar survoye. Lu desaparis silence. Kande lun me sucesis atingar, lu marchis atence, per granda pazi. Lu nur dicis a me :

 

- Ha ! vu esas hike...

 

 

Lu prenis mea manuo e lu destranquile dicis a me :

 

- Vu ne devis venar, vu sufros. Semblos a vu ke me esas mortinta, ma to ne esos verajo...

 

Me silencis.

 

- Vu komprenez. Esas tre fora. Me ne povas kunportar mea korpo, olu esas tre pezoza.

 

Me silencis.

 

- Tamen olu esos same kam anciena shelo abandonita. E la anciena sheli esas trista.

 

Me duris silentar.

La princeto kelke deskurajigesis, ma lu esforcis dicar :

 

- Ka vu savas ? Esos plezuroza. Me anke observos la steli. Omna steli esos putei kun oxidoza pulio. Omna steli donos aquo a me por drinkar...

 

Me silencis.

 

- To esos tre amuzanta. Vu havos kinacentamilioni de klosheti e me havos kinacentamilioni de fonteni...

 

E la princeto anke silentis. Lu ploris.

 

- Esas ibe. Permisez a me irar sola.

 

Ma lu itere sideskis, nam lu pavoris.

 

 

E lu dicis :

 

- Ka vu savas...?, mea floro... me responsas pri mea floro... ed olu esas tante debila e tante naiva ! Olu nur havas quar mikrega dorni por protektar su kontre la mondo...

 

E me sideskis, nam me ne plus povis esar stacanta.

La princeto dicis :

 

- Do, ibe esas... to esas omno...

 

Dum ula instanti lu dubitis, ma pose lu levis su, e lu marchis per un pazo.

 

Me ne povis movar me. Nur flava fulmino brilis apud lua maleolo. Lu restis senmova dum mikra instanto. Lu ne kriis, lu falis lente, quale hachita arboro, sen bruisar pro la sablo.